نمي دونم مگه اهل شعر و ادبيات بودن اهل احساس و هنر ناب بودن منافاتي داره با اينكه درد روزگار رو با اندروني دلت لمس كني و فرياد بزني تازه اگر بيشتر طرف دومي باشي تا طرف اولي. من كه شنيدم منافات نداره ولي نمي دونم چرا تا مي خوام از از وادي گل و بلبل و عشق و مستي به اين خرابه مملو از جانور برم يه جورايي دلم نمي خواد شايد نمي خوام پاچه‌ام كثيف بشه.

 نمي دونم اين وبلاگ اگر فقط با شعر و قصه و پند و نكته پر بشه آيا واقعا اقناعم مي كنه مني كه بيشتر از اينكه اهل شعر باشم در لحظات رهايي از بند تلاش بي پايان براي معاش درونم آشوبي از ظلم هاي زمانه است و فرياد خاموشم همچنان بر سر زورمندان كهنه كار زمانه. همكاري برام نوشته بود كه خوشحاله از اينكه مي بينه يكي از اهالي خبر از گل و بلبل مي نويسه ولي خودم اصلا خوشحال نيستم. يه ناشناس هم لطف كرده و كامنت گذاشته بود كه شما ديگه چرا ؟ يعني بايد پخمه بود و دائما در وادي گل و بلبل قدم زد و آسته آسته رفت تا از گربه شاخ نخورد تا مبادا گوشه لباسمون كثيف بشه . نمي دونم شايد هم بايد پخمه بود اصلا دوره دوره پخمگي است. در عصر مدرن همه از آدم مي خوان كه پخمه باشي و ندوني چه خبره صبح تاشب چهار نعل به دنبال پول و شب تا صبح در ذكر پول قربتا الي الله باشيم و چپاولگران زمانه تداركشان را براي استثمار كل ما في الارض روز به روز بهينه كنند و با سيطره ادبياتشان بر فرهنگ دنيا هر حرفي به جز حرف خودشان را برآمده از تفكر چماق معرفي كنند. گرفتاري ليبرال دموكراسي در برابر فرياد هاي ضد تبعيض مستضعفان جهان در لفافه اي از تهمت و دروغ نگه داشته شده و هر روز بندي بر اين چيني شكسته مي خورد تا بلكه چند روزي دوام داشته باشند. بعضي ها مگن مگه مي شه همه اين ها رو باهم جمع كرد بايد پرسيد مگه مي شه اينها رو باهم جمع نكرد. به هر حال اگه از خورجين ما انتظار اين رو داريد كه فقط گل و بلبل ببينيد و بخونيد شرمنده! البته دلم نمي خواد در گنداب بعضي ها قدم بزارم كه هر روز بوي بيشتري مي دن و اصلا به فكر خودشون نيستن شايدم بوي بدشون رو احساس نمي كنن و عجيب اينكه راه رو مي دونن ولي به بيراهه مي روند. نمي دونم شايد هم دنبال ميانبرند ... . نه قصدم اين نيست كه وقت خود رو با پرداختن به تفاله هاي هجمه فرهنگي زور مندان زرسالار تلف كنم و فقط مي تونم براشون دعا كنم . گرفتاري زمونه روكشي از غفلت رو بر جان خسته من كشيده. مگر مي شه غربت مهدي رو در اين زمانه فرياد نزد كه عزيز علي ان ابكيك و يخذلك الوري. بايد مرد ميدان بود و ديد دشمناني رو كه شمشير رو براي فرار از سرنوشت محتوم بر سر بي نوايان عالم فرود مي آرن. و نبايد در غفلت بود ... آري بايد از پخمگي رست ...