سلام بر تو اى همنشينى كه چون پديد آيد احترامش بزرگ، و چون ناپديد شود فقدانش دردناك است. و اى مايه اميدى كه فراقش رنج افزا است. سلام بر تو اى همدمى كه چون رو آورد مايه انس شد، و شادى انگيخت، و چون سپرى شد، وحشت افزود، و متألم ساخت. سلام بر تو اى همسايه‏اى كه دل ها در جوار آن رقت گرفت، و گناهان در آن كم شد.

سلام بر تو اى يارى دهنده‏اى كه ما را در مبارزه شيطان يارى داد، و اى رفيقى كه راه هاى احسان را هموار ساخت.

سلام بر تو، چه بسيارند آزاد شدگان خدا در دوران تو، و چه نيكبخت است به سبب تو كسى كه احترامت را منظور داشته است. سلام بر تو كه چه زداينده بودى گناهان را! و چه پوشنده بودى انواع عيب ها را!

سلام بر تو، چه طولانى بودى بر گناهكاران! و چه با هيبت بودى در دل هاى مؤمنان. سلام بر تو اى ماهى كه روزها با تو سر همسرى ندارند، سلام بر تو كه از هر جهت موجب سلامتى. سلام بر تو، كه همنشينيت مكروه، و معاشرتت نكوهيده نيست. سلام بر تو، هم چنانكه با ارمغان بركات بر ما وارد شدى، و آلودگى گناهان را از ما فرو شستى. سلام بر تو، كه وداع با تو از روى خستگى، و ترك روزه‏ات از سر ملالت نيست. سلام بر تو، كه پيش از آمدن در آرزوى تو بوديم، و پيش از رفتن از انديشه فراقت محزونيم.

سلام بر تو، چه بسا بدي ها كه به يمن تو از جانب ما گشته، و چه خوبي ها كه به بركت تو بر ما روان شده!

سلام بر تو، و بر شب قدرى كه از هزار ماه بهتر است. سلام بر تو، ديروز چه سخت به تو دل بسته بوديم، و فردا چه بسيار به تو مشتاق خواهيم بود! سلام بر تو، و بر فضيلتت كه از آن محروم شديم، و بركات گذشته‏ات كه از ما ربوده شد .

بخشی از دعای امام سجاد در وداع با ماه رمضان

گزيری ندارم که شعری بگويم

دل نازکت را به نحوی بجويم

بگويم که پشتم به خورشيد گرم است

زمانی که گل می کنی روبرويم

وحالا در اين قحطی آب واحساس

دلم را کجا -مثل دستم - بشويم؟

از اول تو بی پرده با من نگفتی

که بی پرده حالا من از خود بگويم!

من از تشنگی های خود با تو گفتم

واز مخزن بغض ها در گلويم

جواب تو تکرار تلخ عطش بود

و سنگی که لغزيد سوی سبويم

گل لحظه ها را-به مفهوم مطلق-

اجازه ندادی کنارت ببويم

اجازه ندادی که چشمت بيفتد

به چشم سکوت من و های و هويم

وحالا.............

تو با برق الماس چشمت clickكن:

بميرم؟ بمانم؟ بخندم؟ بمويم؟

مرحوم سيد حسن حسيني

مشتي خاکم. سبک و آزاد و بي تعلق. نامي ندارم و کسي مرا نمي‌شناسد. با باد سفر مي‌کنم. گاهي در باغچه‌اي کوچک اقامت مي‌کنم تا به ريشه‌اي کمکي کنم و غذاي گياهي کوچک را به او برسانم؛ و گاهي به بيابان مي‌روم تا خلوتي کنم و از خورشيد، سکوت و سوختن بياموزم. بسياري اوقات اما خاک پاي عابرانم، خاک پاي هر کودک و هر پير و هر جوان. سال‌ها پيش اما، تنديسي مغرور بودم با چشم‌هايي از عقيق، تراشيده و بالابلند. زنداني ديوار و سقف و مردم. فريفته‌ي پيشکش و قرباني و دست‌هايي که به من التماس مي‌کرد. مردم خود مرا از کوه جدا کردند و تراشيدند و آوردند و بعد خود به پايم افتادند.

هيچ کس به قدر من ناتوان نبود. آنها اما از من مي‌خواستند که زمين را حاصل‌خيز کنم. آسمان را پر باران. مي‌خواستند که گوسفندشان را شير افشان کنم و چشمه‌ها را جوشان. من اما هرگز نه چشمه‌اي را جوشان کردم و نه گوسفندي را شيرافشان. و نه هرگز زمين و آسمان را حاصل‌خيز و پر باران.

ستايش مردم اما فريبم داد. لذت تمجيد، خون سياهي بود که در تن سنگي‌ام جاري مي‌شد. هيچ کس نمي‌داند که هر بتي آرام آرام بت مي‌شود. بتان در آغاز به خود و به خيال ديگران مي‌خندند. اما رفته رفته باور مي‌کنند که برترند. من نيز باور کرده بودم.

تا آن روز که آن جوان برومند به بتخانه آمد. پيشتر هم او را ديده بودم. نامش ابراهيم بود و هر بار از آمدنش لرزه بر اندامم افتاده بود. حضورش حقارتم را به رخ مي‌کشيد. ديگران که بودند، حقارت خويش را تاب مي‌آوردم. آن روز اما با هيچ کس نبود. بتخانه خالي بود از مردم. تنها او بود و تبري بر دوش.

ترسيده بودم، مي‌لرزيدم و توان ايستادم نداشتم.

ابراهيم نزديکم آمد و گفت: واي بر تو، مگر تو آن کوه نبودي که مدام تسبيح خدا مي‌گفتي؟ مگر ذره ذره‌‌ي خاک تو نبود که از صبح تا غروب يا سبوح و يا قدوس مي‌گفت؟ تو بزرگ بودي، چون خدا را به بزرگي ياد مي‌کردي. چه شد که اين همه کوچکي را به جان خريدي؟ چه شد که ميان خدا و بندگانش، ايستادي؟ چه شد که در برابر يگانگي خداوند قد علم کردي؟ چه چيز تو را اين همه در کفرت پا برجا و مصمم کرده است؟ چرا مجال دادي که مردم تو را بفريبند و تو مردم را؟ واي بر تو و واي بر هر آفريده‌اي که با آفريدگار خود خيال برابري کند.

و آن‌گاه تبرش را بالا برد، اما هرگز آن را بر من فرود نياورد.

من خود از شرم فرو ريختم؛ غرورم شکست و کفري که در من پيچيده بود، تکه تکه شد.

ابراهيم، تکه‌هاي مرا در دست گرفت و گفت: شکستن ابتداي توبه است و توبه ابتداي ايمان.

و من در دست‌هاي ابراهيم توبه کردم و بار ديگر ايمان آوردم به خدايي که پاک است و شريکي ندارد.

ابراهيم گفت: تو امروز شکستي، اي بت! اما مردم هرگز از پرستش بتان دست بر نخواهند دشت. مردم مي‌توانند از هر چيزي بتي بسازند، و اگر چوبي نباشد که آن را بتراشند و اگر سنگي نباشد که به پايش بيفتند، خيال خود را خواهند تراشيد و به پاي خود خواهند افتاد و خود را خواهند پرستيد. و واي که پرستيدن هر چيز بهتر از پرستيدن خويش است.

ابراهيم گفت: اين مردم، خدا را کوچک دوست دارند؛ کوچک‌تر از خويش. خدايي يافتني، خدايي ملموس و ديدني. خدايي که بتوان بر آن خدايي کرد.

اما خدايي که مثل هيچ کس و هيچ چيز نيست، خدايي که همه جا هست و هيچ جا نيست، خدايي که نه دست کسي به آن مي‌رسد و نه در ذهن کسي مي‌گنجد، خدايي دشوار است؛ و اين مردم خداي آسان را دوست دارند.

به دست‌هاي ابراهيم چسبيدم و گفتم: اي ابراهيم! مرا شکستي و رهانيدي از آن خداي سهل ساختگي، حالا تنها مشتي خاکم، در برابر دشواري خدا چه کنم؟

ابراهيم گفت: تو خاکي مومني و از اين پس آموزگار مردم. شهر به شهر و کوه به کوه و دشت به دشت برو. به ياد اين مردم بياور که از خاکند و خاک را جز فروتني، سزاوار نيست. و اگر روزي کسي به قصه‌ات گوش داد، برايش بگو که چگونه ستايش مردم، مغرورت کرد و چگونه غرور، مشتي خاک را بدل به بت مي‌کند.

من گريستم و دست‌هاي ابراهيم خيس اشک شد. او مشتي از مرا به آب داد و مشتي را به باد و مشتي را در رهگذار مردم ريخت...

نوشته عرفان نظرآهاري

با تشکر از ایوب

هر چند که از آينه بی رنگتراست

ازخاطر غنچه هادلم تنگتراست

بشکن دل بينوای مارا ای عشق!

اين ساز شکسته اش خوشآهنگتراست!

درپرده ی سوزوساز هم می خنديم

با داغ درونگداز هم  می خنديم

چون لاله ی نوشکفته ای درباران

از گريه پريم وباز هم می خنديم!

مرحوم سيد حسن حسينی(مسيحا)

الهي بر من آراستي خريدم و از هر دو جهان دوستي حضرت تو گزيدم.

الهي اگر طاعت بسي ندارم در هر جهان جز تو کسي ندارم.

الهي تا به تو آشنا شدم از خلق جدا شدم و در هر جهان شيدا شدم نهان بودم پنهان شدم.

الهي از بنده با حکم ازل چه برآيد و بر آنچه ندارد چه بايد. کوشش بنده چيست؟ کار خواست تو دارد به جهد خويش نجات خويش کي تواند؟

الهي اي سزاي کرم و اي نوازنده عالم، نه به آخر شاديست نه با ياد تو غم، خصمي و شفيعي و گواهي و حکم.

الهي تو دوستان را به دشمنانت مي نمايي، درويشان را غم و اندوه دهي، بيمار کني و خود بيمارستان کني، درمانده کني و خود درمان کني، از خاک آدم کني و بادي چندان احسان کني، سعداتش بر سر ديوان کني و فردوس او را ميهمان کني، مجلسش روضه رضوان کني، ناخوردن گندم با وي پيمان کني و خوردن آن در علم غيب پنهان کني، آن که او را زندان کني و سالها گريان کني، جباري تو کار جباران کني، خداوندي تو کار خداوندان کني، تو عتاب و جنگ همه با دوستان کني.

الهي از پيش خطر و از پس راهم نيست، دستم گير که جز تو پناهم نيست.

الهي دستم گير که دست آويز ندارم و عذرم بپذير که پاي گريز ندارم.

الهي خود را از همه به تو وابستم، اگر بداري تو را پرستم و اگر نداري خود پرستم نوميد مساز بگير دستم.

الهي اي دورنظر و اي نيکو حضر و اي نيکوکار نيک منظر، اي دليل هر برگشته، و اي راهنماي هر سرگشته، اي چاره ساز هر بيچاره و اي آرنده هر آواره، اي جامع هر پراکنده و اي رافع هر افتاده. دست ما گير اي بخشنده بخشاينده.

الهي کار آن دارد که با تو کاري دارد. يار آن که دارد چون تو ياري دارد. او که در هر دو جهان تو را دارد هرگز کي تو را بگذارد.

الهي در سر گريستني دارم دراز. ندانم از حسرت گريم يا از ناز. گريستن از حسرت بهر يتيم و گريستن شمع بهر ناز، از ناز گريستن چون بود اين قصه ايست دراز.

الهي يک چند به ياد تو نازيدم، اينم بس که صحبت تو ارزيدم.

الهي نه جز از ياد تو دل است نه جز از يافت تو جان، پس بيدل و بي جان کي توان؟

الهي ياد تو در ميان دل و زبان است و مهر تو ميان سر وجان.

برگرفته از الهي نامه خواجه عبدالله انصاري

.....ناگهان هستي به تپش افتاد،نفسها به شماره افتادند،رنگ از روي جهان پريد از آنچه مي ديد و...ملائک خيره شدند.ديگر کسي را زهره ي کلامي نبود.همه هيبت بود وحيرت وسرگشتگي و وحشت.آنچه مي ديدند آن نبود که مي پنداشتند.خدايا..خدايا... چيست آن؟آيا او آدم است؟هستي در شرف پاره شدن بود.خدايا کرم نماي ما را.او کيست يا چيست؟آيا او آدم است؟ يا او آدم است وآدم نيست؟او کيست؟ ..

حيرت به غايت.وحشت به نهايت.ترس و هراس وهول در آنچناني که از آن آنچنان تر نبود.آه....آري،او آدم بود...آدم بود...آدم بود که به صد هزار ستاره نور مي پاشيد.آري...ستاره ها از آدم نور مي گرفتند وخود مي سوختند. آدم از درون،نور مي پاشيد به همه جا و همه چيز.ستاره ها حقيرتر از آنند که به آدم نور بدهند؛عاجزتر از آنند که آدمي را روشن کنند.گويي صد هزار کيهان وصد هزار چون آن هستي پر عظمت،درون دل آدم است.انگار ملائک همه وهمه در درون آدم اند...حتي در آن گوشه هاي دل ،در آن پشت تر ها، ميتوان ابليس را ديد.آري او هم هست.اما او را کجا زهره که که بشورد بر آدم؟چنين نوري هستي را کور کرده،او که پشه اي بيش نيست.ابليس در آن ميان اندک است.او نيست!اگر چه هست.....

... آدم به ابليس نگريست و آرام و آسوده گفت : اعوذ بالله.

شيطان در خروشيد , غريد , زبانه کشيد و نعره سرداد : آدم به تو درس عصيان را مي آموزم , آنچنان که در برابر پروردگارمان خاشع نباشي. به عزت ربم سوگند به بهاي رانده شدنم طغيانگري را به تو خواهم آموخت و خسران ابدي را برايت مهيا خواهم کرد. منتظر من باش ! ...

برگرفته ازكتاب آدم در الست نوشته محمد رضا جوادي

  RSS