هر چند که از آينه بی رنگتراست

ازخاطر غنچه هادلم تنگتراست

بشکن دل بينوای مارا ای عشق!

اين ساز شکسته اش خوشآهنگتراست!

درپرده ی سوزوساز هم می خنديم

با داغ درونگداز هم  می خنديم

چون لاله ی نوشکفته ای درباران

از گريه پريم وباز هم می خنديم!

مرحوم سيد حسن حسينی(مسيحا)

الهي بر من آراستي خريدم و از هر دو جهان دوستي حضرت تو گزيدم.

الهي اگر طاعت بسي ندارم در هر جهان جز تو کسي ندارم.

الهي تا به تو آشنا شدم از خلق جدا شدم و در هر جهان شيدا شدم نهان بودم پنهان شدم.

الهي از بنده با حکم ازل چه برآيد و بر آنچه ندارد چه بايد. کوشش بنده چيست؟ کار خواست تو دارد به جهد خويش نجات خويش کي تواند؟

الهي اي سزاي کرم و اي نوازنده عالم، نه به آخر شاديست نه با ياد تو غم، خصمي و شفيعي و گواهي و حکم.

الهي تو دوستان را به دشمنانت مي نمايي، درويشان را غم و اندوه دهي، بيمار کني و خود بيمارستان کني، درمانده کني و خود درمان کني، از خاک آدم کني و بادي چندان احسان کني، سعداتش بر سر ديوان کني و فردوس او را ميهمان کني، مجلسش روضه رضوان کني، ناخوردن گندم با وي پيمان کني و خوردن آن در علم غيب پنهان کني، آن که او را زندان کني و سالها گريان کني، جباري تو کار جباران کني، خداوندي تو کار خداوندان کني، تو عتاب و جنگ همه با دوستان کني.

الهي از پيش خطر و از پس راهم نيست، دستم گير که جز تو پناهم نيست.

الهي دستم گير که دست آويز ندارم و عذرم بپذير که پاي گريز ندارم.

الهي خود را از همه به تو وابستم، اگر بداري تو را پرستم و اگر نداري خود پرستم نوميد مساز بگير دستم.

الهي اي دورنظر و اي نيکو حضر و اي نيکوکار نيک منظر، اي دليل هر برگشته، و اي راهنماي هر سرگشته، اي چاره ساز هر بيچاره و اي آرنده هر آواره، اي جامع هر پراکنده و اي رافع هر افتاده. دست ما گير اي بخشنده بخشاينده.

الهي کار آن دارد که با تو کاري دارد. يار آن که دارد چون تو ياري دارد. او که در هر دو جهان تو را دارد هرگز کي تو را بگذارد.

الهي در سر گريستني دارم دراز. ندانم از حسرت گريم يا از ناز. گريستن از حسرت بهر يتيم و گريستن شمع بهر ناز، از ناز گريستن چون بود اين قصه ايست دراز.

الهي يک چند به ياد تو نازيدم، اينم بس که صحبت تو ارزيدم.

الهي نه جز از ياد تو دل است نه جز از يافت تو جان، پس بيدل و بي جان کي توان؟

الهي ياد تو در ميان دل و زبان است و مهر تو ميان سر وجان.

برگرفته از الهي نامه خواجه عبدالله انصاري

.....ناگهان هستي به تپش افتاد،نفسها به شماره افتادند،رنگ از روي جهان پريد از آنچه مي ديد و...ملائک خيره شدند.ديگر کسي را زهره ي کلامي نبود.همه هيبت بود وحيرت وسرگشتگي و وحشت.آنچه مي ديدند آن نبود که مي پنداشتند.خدايا..خدايا... چيست آن؟آيا او آدم است؟هستي در شرف پاره شدن بود.خدايا کرم نماي ما را.او کيست يا چيست؟آيا او آدم است؟ يا او آدم است وآدم نيست؟او کيست؟ ..

حيرت به غايت.وحشت به نهايت.ترس و هراس وهول در آنچناني که از آن آنچنان تر نبود.آه....آري،او آدم بود...آدم بود...آدم بود که به صد هزار ستاره نور مي پاشيد.آري...ستاره ها از آدم نور مي گرفتند وخود مي سوختند. آدم از درون،نور مي پاشيد به همه جا و همه چيز.ستاره ها حقيرتر از آنند که به آدم نور بدهند؛عاجزتر از آنند که آدمي را روشن کنند.گويي صد هزار کيهان وصد هزار چون آن هستي پر عظمت،درون دل آدم است.انگار ملائک همه وهمه در درون آدم اند...حتي در آن گوشه هاي دل ،در آن پشت تر ها، ميتوان ابليس را ديد.آري او هم هست.اما او را کجا زهره که که بشورد بر آدم؟چنين نوري هستي را کور کرده،او که پشه اي بيش نيست.ابليس در آن ميان اندک است.او نيست!اگر چه هست.....

... آدم به ابليس نگريست و آرام و آسوده گفت : اعوذ بالله.

شيطان در خروشيد , غريد , زبانه کشيد و نعره سرداد : آدم به تو درس عصيان را مي آموزم , آنچنان که در برابر پروردگارمان خاشع نباشي. به عزت ربم سوگند به بهاي رانده شدنم طغيانگري را به تو خواهم آموخت و خسران ابدي را برايت مهيا خواهم کرد. منتظر من باش ! ...

برگرفته ازكتاب آدم در الست نوشته محمد رضا جوادي

  RSS